Δράση στο Παρανέστι – απεργία πείνας μεταναστών

Written by  on March 30, 2015

{gallery alignment=left-float}/Photos/paranesti/Freedom.jpg{/gallery}

 

αναδημοσίευση από

athens.indymedia.org

Περίπου 40 σύντροφοι και συντρόφισσες συμμετείχαμε σε δράση αλληλεγγύης έξω από το στρατόπεδο συγκέντρωσης μεταναστών στο Παρανέστι. Την πρωτοβουλία για τη δράση είχε η συνέλευση No Lager Θεσσαλονίκης.

Προσεγγίσαμε το στρατόπεδο από το βουνό (1η φωτό), κοντά στις πτέρυγες όπου κρατούνται οι μετανάστες και όπου βρίσκεται σε εξέλιξη απεργία πείνας από τη Δευτέρα 23 Μάρτη (στη 2η φωτό οι απεργοί πείνας).

Για σχεδόν δύο ώρες ανταλλάσσαμε συνθήματα με τους φυλακισμένους μετανάστες, οι οποίοι έφτιαξαν επιτόπου αυτοσχέδια πανώ, σχημάτισαν με ρουχα τις λέξεις «FREEDOM OR DEATH», μας πετούσαν χάρτινες μπάλες με μηνύματα [ανάμεσά τους κι ένα χαρτί «εθελοντικής απέλασης»(!) που τους είχαν δώσει να υπογράψουν]…

Δύσκολα μπορούν να περιγραφούν τα συναισθήματα, το μόνο βέβαιο είναι ότι η αλληλεγγύη πρέπει να συνεχιστεί μέχρι την απελευθέρωση και του τελευταίου μετανάστη από τα ελληνικά Γκουαντάναμο.

Λευτεριά στους φυλακισμένους μετανάστες!

Χαρτιά σε όλους/ες τους μετανάστες/τριες!

Όταν το κίνημα αναλαμβάνει τις ευθύνες του, οι ανησυχίες του κάθε Πανούση για το «πόσους μετανάστες χωράει η ελλάδα» γίνονται στάχτη!

Ανακοίνωση των μεταναστών απεργών πείνας στο Παρανέστι

Written by  on March 30, 2015

αναδημοσίευση από

no lager θεσσαλονικη

 

We are on hunger strike. Close Paranesti camp. Bring liberty to obtain documents on our names. Being free is the natural right of a human being. We have to go on hunger strike for our request to the greek government. Being free is our human right that should belong to us. To go un hunger strike is to strike out on our freedom. Death is to continue strike. Or death or freedom.

Lippis

Waqas Hassan

Wajid Hussain

Aamir Sohail

Muhammad Bilal

Abbar Ahmed

Ahmad Bashir

Acoo Burhan

Yaled Mostafa

Evan Nazem Hassan

Aras Aram

Alawse Alaa

Ahmad Alhal Shini

Arejalel Ahmad

Reda Abdoalhlem

Fazel Bashir Bashir

Gulan Ali

Meraj Sarmadi

Arash Godarzi

Mohsen Nori Jani

Keivan Karimi

Hamed Taghilo

Hossein Ghadimi

apo pakestan, nigeria, iraq, egypt, iran

Αλληλεγγύη στους μετανάστες απεργούς πείνας στο Παρανέστι

Written by  on March 30, 2015

αναδημοσίευση από

no lager θεσσαλονίκη

 

Έχουν περάσει λίγες εβδομάδες από τότε που η ελληνική κοινωνία ξαναέπεσε από τα σύννεφα αντικρύζοντας (μέσα από τα μίντια) τη φρίκη των στρατοπέδων συγκέντρωσης. Από τότε πλήθος δημοσιογράφων και ανθρωπιστικών οργανώσεων έχουν σπεύσει να καταδικάσουν τις απάνθρωπες συνθήκες που επικρατούν πίσω από τα κάγκελα των κέντρων κράτησης μεταναστών, ενώ ο νέος υπουργός των μπάτσων Πανούσης δηλώνει παντού την πρόθεσή του να τα κλείσει… ή τέλος πάντων να τα σουλουπώσει.

Δεν αρκεί να πούμε ότι όλη αυτή η κλάψα είναι υποκριτική, ειδικά από τη στιγμή που η κυβερνοαριστερά προεκλογικά διατυμπάνιζε πως «με τους μετανάστες υπήρχε πρόβλημα» κλείνοντας το μάτι στον ελληνικό ρατσιστικό βούρκο που πήγαινε προς την κάλπη. Κρίνοντας τις, ως αυτό που πραγματικά είναι, οι «ανθρωπιστικές» προτάσεις για το πρόβλημα, συνεχίζουν να καταφάσκουν στη διαχείριση μιας υποτιμημένης/πλεονάζουσας ζωής και δεν αντιπαρατίθενται στην ουσία της αντιμεταναστευτικής πολιτικής. Και δεν το κρύβουν, αφού τα βασικά επιχειρήματα όσων προωθούν τον εξωραϊσμό των στρατοπέδων συγκέντρωσης είναι ο διεθνής διασυρμός της χώρας και τα πρόστιμα που καταβάλλονται για την μη τήρηση των προδιαγραφών λειτουργίας τους.

Πίσω από τις, εκ του ασφαλούς, καταγγελίες, η συνθήκη του εγκλεισμού παραμένει το ίδιο βασανιστική για αυτούς που την βιώνουν. Οι μπάτσοι και οι δεσμοφύλακες εντός των στρατοπέδων και των κρατητηρίων συνέχιζουν να υπενθυμίζουν στους έγκλειστους μετανάστες αυτό που ευθαρσώς δήλωνε ο πρόεδρος του σύριζα, ότι «το κράτος έχει συνέχεια». Συνέχεια στις δολοφονίες… Γιατί κάθε αυτοκτονία μπροστά στην απόγνωση που προκαλεί ο εγκλεισμός, κάθε θάνατος που προκαλείται από την εσκεμμένη αδιαφορία των ανθρωποφυλάκων για όσους πάσχουν από κάποια ασθένεια είναι δολοφονίες με όλη την σημασία της λέξης.

Απέναντι στους ελιγμούς και τις υποσχέσεις του σύριζα, οι μετανάστες δεν καταλαβαίνουν από «αλλαγές» και «ελπίδες που έρχονται». Δεν συμβιβάζονται ούτε με μια “ανθρωπιστική” κράτηση 6 μηνών ούτε με την εξίσου “ανθρωπιστική” 6μηνη αναστολή της απέλασής τους.

Από τις 23 Μαρτίου 23 μετανάστες, έγκλειστοι στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Παρανεστίου Δράμας, πραγματοποιούν απεργία πείνας. Αιτήματά τους είναι η άμεση απελευθέρωση και η νομιμοποίησή τους. Αναγνωρίζοντας ως παράλογη και άδικη τη συνθήκη της κράτησής τους δεν δέχονται να παραμένουν φυλακισμένοι περιμένοντας την όποια διαδικασία χορήγησης χαρτιών. Αυτή τη στιγμή στο Παρανέστι είναι φυλακισμένοι 210 μετανάστες και περίπου 80 ανήλικοι, ενώ ανάμεσά τους υπάρχουν άτομα με σοβαρά προβλήματα υγείας που “αντιμετωπίζονται” μόνο με παυσίπονα.

Διεκδικούν την ελευθερία και την αξιοπρέπειά τους και ξεκινούν τον αγώνα τους στηριζόμενοι στις δυνάμεις τους αλλά και στην έμπρακτη αλληλεγγύη του κινήματος που οφείλει να σταθεί αποφασιστικά δίπλα τους. Είναι οι ίδιοι που μας καλούν να χτίσουμε μια κοινότητα αγώνα μαζί τους ενάντια σε ό,τι μας διαιρεί και μας καταπιέζει.

Όλες αυτές τις ημέρες οι μετανάστες απεργοί πείνας δέχονται συνεχώς απειλές και καψόνια από τους δεσμοφύλακές τους. Απειλές ότι θα τους σκορπίσουν σε διαφορετικά στρατόπεδα συγκέντρωσης, παρακράτηση αντικειμένων και χρημάτων που τους στέλνουν φίλοι τους απ’ έξω με τον εκβιασμό ότι θα τους τα δώσουν μόνο εάν σταματήσουν την απεργία πείνας, αδιαφορία από το γιατρό του στρατοπέδου για την επιβάρυνση της υγείας τους λόγω της απεργίας πείνας. Εν τω μεταξύ οι αυτοτραυματισμοί μεταναστών που δεν αντέχουν πλέον την κράτησή τους αποτελεί καθημερινό φαινόμενο.

Φυσικά δεν είναι μόνο στο συγκεκριμένο στρατόπεδο που οι μετανάστες εξεγείρονται. Στις 16.3 πάνω από 300 μετανάστες έκαναν απεργία πείνας στο στρατόπεδο συγκέντρωσης της Κορίνθου, ενώ από τις 09.3 γίνονται μαζικές απεργίες πείνας σε 7 στρατόπεδα συγκέντρωσης στη Μ. Βρετανία.

Στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών λειτουργούν στην ελληνική επικράτεια από την προηγούμενη δεκαετία, συμβάλλοντας με διαφορετικό τρόπο ανά περίοδο, ανάλογα με τις επιδιώξεις της αντιμεταναστευτικής στρατηγικής του ελληνικού κράτους. Άσχετα με τους ευφάνταστους τίτλους που λαμβάνουν, σε αυτά στοιβάζονται εκατοντάδες μετανάστες με μοναδικό τους “έγκλημα” το ότι αναζήτησαν ένα καλύτερο μέλλον. Ένα μέλλον μακριά από τον τόπο καταγωγής τους (Μέση Ανατολή, Αφρική, Ασία)που είναι το επίκεντρο του επεκτατισμού των δυτικών κρατών.

Στα χρόνια της ευμάρειας, η εκμετάλλευση και η υποτιμημένη εργασία των μεταναστών στα κάτεργα των μικρών και μεγάλων αφεντικών ήταν αυτή που έχτισε την ισχυρή Ελλάδα. Τώρα οι άλλοτε χρήσιμοι δούλοι-απαγορευμένοι εργάτες μαζί με ένα μεγάλο κομμάτι του ντόπιου προλεταριάτου έγιναν περιττοί ως φθηνό εργατικό δυναμικό. Και γι’ αυτό τους έχει αποδοθεί πια ένας νέος ρόλος: διαφημισμένα θύματα του καθεστώτος εξαίρεσης, άνθρωποι-σκουπίδια, βορά για το μίσος κάθε είδους ρατσιστή και φασίστα.

Με πολλαπλούς τρόπους, η «βιομηχανία» καταγραφής, στιγματισμού, εκτεταμένου πολέμου εντός και εκτός Ευρώπης, ο εγκλωβισμός και ως ένα βαθμό η εξόντωση θα μπορούσε να αποτελέσει εν μέρει μια κερδοφόρα διέξοδο για ένα μέρος του κεφαλαίου. Όμως, το συγκεκριμένου μέρος αυτής της διαδικασίας, η κατασκευή και η συντήρηση των στρατοπέδων συγκέντρωσης δεν είναι δίχως τα άμεσα οικονομικά τους οφέλη. Είναι γνωστό πως πολύ ζεστό χρήμα εισρέει από τη ΕΕ, χρήμα που μοιράζεται για σίτιση, κουβέρτες, καθαρισμό, φύλαξη κ.α. Έτσι διάφορα μικρά και μεγάλα ντόπια αφεντικά (εταιρείες φύλαξης, καθαριστήρια, catering και πολλά ακόμη) προσπαθούν με κάθε τρόπο να βγάλουν λεφτά με “πρώτη ύλη” τη ζωή των απαγορευμένων μεταναστών και μεταναστριών.

Δεν έχουμε κανένα λόγο να πιστεύουμε ότι οι νέοι διαχειριστές του ελληνικού κράτους, επιφυλάσσουν κάποια καλύτερη τύχη σε αυτούς που είναι εξ αρχής πεταμένοι εκτός της όποιας προσπάθειας για κοινωνική συναίνεση. Όπως κάθε καπιταλιστικά οργανωμένο κράτος, ασχέτως με το ποια θα είναι η ομιλούσα κεφαλή του, το μόνο που μπορεί να κάνει με τους μετανάστες είναι να συντηρεί το καθεστώς κυνηγητού και ανελευθερίας που βιώνουν. Ένα καθεστώς που δεν αρχίζει ούτε τελειώνει μέσα στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Διαρθρώνεται επιμελώς γύρω από τα σύνορα και μέσα στα κατά τόπους αστυνομικά τμήματα και διεκπεραιώνεται από τους μπάτσους, και τη μαφία. Τι κι αν εξωραϊστούν τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, τι κι αν το ξύλο και το κυνηγητό γίνεται με τακτ. Το μόνο σίγουρο είναι πως ταυτόχρονα θα συνεχίσουν να υπάρχουν περιστατικά με ανθρώπους που εξοντώνονται στα σύνορα, που εγκλωβίζονται σε δουλειές για ψίχουλα, που πρέπει να ζουν με τις σφαίρες να σφυρίζουν στα αυτιά τους.

Εμείς ούτε μπορούμε, ούτε επιτρέπεται να κάνουμε πίσω πιστεύοντας σε φρούδες κοινοβουλευτικές ελπίδες, βγάζοντας μόνοι τα μάτια μας. Ενάντια σε κάθε διαμεσολάβηση, οφείλουμε να στηρίζουμε τους αγώνες των μεταναστών/στριων που είναι και δικοί μας αγώνες. Όλοι μαζί, ντόπιοι και ξένοι, κομμάτια της ίδια τάξης, να αγωνιστούμε μέχρι το γκρέμισμα και του τελευταίου κέντρου κράτησης. Μέχρι οι διαχωρισμοί που μας επιβάλλουν το κεφάλαιο και το κράτος να αποτελέσουν παρελθόν.

Συνέλευση no lager στη θεσσαλονίκη

Μάρτιος 2015

Ενημέρωση για την απεργία πείνας των μεταναστών στο στρατόπεδο συγκέντρωσης στο Παρανέστι

Written by  on March 26, 2015

{gallery alignment=left-float}/Photos/paranesti/img_4422.jpg{/gallery}

αναδημοσίευση από

athens.indymedia.org

 

Τις τελευταίες ημέρες οι 25 πλέον μετανάστες απεργοί πείνας στο Παρανέστι Δράμας δέχονται συνεχώς απειλές από την αστυνομία ότι θα τους σκορπίσουν σε άλλα στρατόπεδα εάν δεν σταματήσουν την απεργία πείνας. Σήμερα το πρωί μπούκαραν στην πτέρυγά τους και τους είπαν να μαζέψουν τα πράγματά τους για να τους μεταφέρουν την ίδια ημέρα σε άλλα στρατόπεδα. Οι μετανάστες αντέδρασαν στη μετακίνησή τους και δήλωσαν ότι θα συνεχίσουν την απεργία πείνας. Τελικά τους μετέφεραν όλους σε άλλη πτέρυγα.

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΕΓΚΛΕΙΣΤΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ

συνέλευση no lager στη θεσσαλονίκη

ενημέρωση από το στρατόπεδο συγκέντρωσης κορίνθου

Written by  on March 26, 2015

αναδημοσίευση απο ανατόπια

 

ΝΕΟΤΕΡΗ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ: 6 ήταν τελικά οι μετανάστες που ανέβηκαν στην ταράτσα ζητώντας την ελευθερία τους. Τελικά οι μπάτσοι κατάφεραν να τους κατεβάσουν και να τους μεταφέρουν σε άγνωστο προορισμό. Ο τραυματίας μετανάστης είναι στο νοσοκομείο.

Από τηλεφωνική επικοινωνία με μετανάστες στο στρατόπεδο συγκέντρωσης της κορίνθου: 4 μετανάστες έχουν ανέβει σε ταράτσα ως αντίδραση στην κράτηση τους και απειλούν να πηδήξουν. Ο ένας έχει πηδήξει και χτύπησε τα πόδια του. Ήδη έχει συγκεντρωθεί δύναμη της αστυνομίας, πυροσβεστική και ασθενοφόρα. Οι υπόλοιποι μετανάστες φωνάζουν συνθήματα και είναι σε αναβρασμό.

antifa ΒΖ project

Απεργία πείνας στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Παρανεστίου

Written by  on March 24, 2015

{gallery alignment=left-float}/Photos/paranesti/IMG_9766.jpg{/gallery}

αναδημοσίευση από

no lager θεσσαλονικης

Στις 23.3 ξεκινούν απεργία πείνας 23 έγκλειστοι μετανάστες στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Παρανεστίου Δράμας. Αιτήματά τους είναι η άμεση απελευθέρωση και η νομιμοποίησή τους. Αναγνωρίζοντας ως παράλογη και άδικη τη συνθήκη της κράτησής τους δεν δέχονται να παραμένουν φυλακισμένοι περιμένοντας την όποια διαδικασία χορήγησης χαρτιών. Αυτή τη στιγμή στο Παρανέστι είναι φυλακισμένοι 210 μετανάστες και περίπου 80 ανήλικοι, ενώ ανάμεσά τους υπάρχουν άτομα με σοβαρά προβλήματα υγείας που “αντιμετωπίζονται” μόνο με παυσίπονα.

Μπορεί η κράτηση να φαίνεται πλέον ότι δεν ξεπερνά το 18μηνο, η συνθήκη ωστόσο του εγκλεισμού παραμένει το ίδιο βασανιστική. Προκλητικά απέναντι στους ελιγμούς και τις υποσχέσεις του σύριζα, οι μετανάστες δεν συμβιβάζονται ούτε με μια “ανθρωπιστική” κράτηση 6 μηνών ούτε με την εξίσου “ανθρωπιστική” 6μηνη αναστολή της απέλασής τους.

Διεκδικούν την ελευθερία και την αξιοπρέπειά τους και ξεκινούν τον αγώνα τους στηριζόμενοι στις δυνάμεις τους αλλά και στην έμπρακτη αλληλεγγύη του κινήματος που στέκεται αποφασιστικά δίπλα τους. Είναι οι ίδιοι που μας καλούν να χτίσουμε μια κοινότητα αγώνα μαζί τους ενάντια σε ό,τι μας διαιρεί και μας καταπιέζει. Η ανάδειξη και η στήριξη του αγώνα τους από εμάς είναι αποφασιστικής σημασίας τόσο ως κομμάτι των σχέσεων συντροφικότητας και εμπιστοσύνης που προσπαθούμε να χτίσουμε όσο και για την ίδια τη συνέχιση του αγώνα.

Φυσικά δεν είναι μόνο στο συγκεκριμένο στρατόπεδο που οι μετανάστες εξεγείρονται. Στις 16.3 πάνω από 300 μετανάστες έκαναν απεργία πείνας στο στρατόπεδο συγκέντρωσης της Κορίνθου, ενώ από τις 09.3 γίνονται μαζικές απεργίες πείνας σε 7 στρατόπεδα συγκέντρωσης στη Μ. Βρετανία.

ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΕΞΕΓΕΡΜΕΝΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ

ΝΑ ΓΚΡΕΜΙΣΟΥΜΕ ΤΑ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΑ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗΣ

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΕΓΚΛΕΙΣΤΟΥΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ

συνέλευση no lager στη θεσσαλονίκη

ΣΠΑΜΕ ΤΟ ΦΟΒΟ | ΒΓΑΙΝΟΥΜΕ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ

Written by  on March 3, 2015

{gallery alignment=left-float}afiseslarge/allwn/afisa-immigrants-asoee-ell-engl.jpg{/gallery}

μικροφωνική πλ.Αμερικής 7/3 17:00
ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΥΝΤΑΓΜΑ 14/3 17:00
μικροφωνική πλ.Ομονοίας 28/3 15:00
ΠΟΡΕΙΑ ΠΛ.ΒΙΚΤΩΡΙΑΣ 4/4 17:30

συνέλευση μεταναστών & αλληλέγγυων ασοεε

Τη χωρά αυτή θα τη γνωρίσεις καλά μόνο αν καταφέρεις να περάσεις το φράχτη στον Έβρο, μόνο αν δεν πνιγείς κάπου στο Αιγαίο. Από τα κέντρα κράτησης στην αμυγδαλέζα, την Κόρινθο, το Παρανέστι μέχρι την Πατησίων, την πλατεία Αμερικής, την Αχαρνών, η καθημερινότητα για όσους και όσες έχουν το λάθος χρώμα ή τα λάθος χαρτιά είναι ασφυκτική. Ή μάλλον αφόρητη.
Στο κέντρο της πόλης αισθάνεσαι ότι δεν μπορείς να κάνεις τίποτα. Χωρίς χαρτιά σου είναι αδύνατο να δουλέψεις. Αλλά κι όταν βρίσκεις δουλειά, είναι μαύρα, χωρίς ασφάλιση με το αφεντικό να σε κάνει ό,τι θέλει, κι εσύ να είσαι αναγκασμένος/-η να το υπομένεις γιατί αλλιώς θα καλέσει τους μπάτσους. Χωρίς χαρτιά δεν μπορείς να κινηθείς ελεύθερα, να επισκεφτείς τους γονείς και τις/τους φίλες/-ους σου. Χωρίς χαρτιά, όταν αρρωσταίνεις, δεν είσαι σίγουρος/-η αν το νοσοκομείο θα σε δεχτεί. Χωρίς χαρτιά, ο νοικάρης σου, αν του καθυστερήσεις λίγο το νοίκι, είναι έτοιμος να σε πετάξει στο δρόμο κι εσύ ή θα πληρώσεις ή θα φύγεις γιατί δεν γίνεται διαφορετικά. Χωρίς χαρτιά, δεν μπορείς καν να κυκλοφορήσεις στο δρόμο, συχνά κλείνεσαι σπίτι σου όταν πέφτει ο ήλιος. Και όταν μαζεύεις το θάρρος και τελικά βγαίνεις έξω, περπατάς διστακτικά και γεμάτος/-η φόβο. Κάθε έξοδος από το σπίτι είναι σαν περιπέτεια, βγαίνεις και δεν ξέρεις αν θα ξαναγυρίσεις, γιατί ένα μέρος όπου σίγουρα μπορεί να πας…

…είναι τα στρατόπεδα κράτησης ή κάποιο αστυνομικό τμήμα. «Είναι ένας απ’ τους τρόπους που έχει βρει το ελληνικό κράτος και η αστυνομία για να βασανίζει τους μετανάστες. Πολλοί μετανάστες στη σκέψη και μόνο ότι είναι εκεί μέσα χωρίς να ξέρουν πότε θα βγουν φτάνουν στο σημείο να τρελαίνονται. Εκεί μέσα δεν μας παρέχουν τίποτα. Το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να κοιμάσαι. Η ζέστη το καλοκαίρι είναι αφόρητη. Το φαγητό είναι κακό και πολύ λίγο. Δεν μας δίνουν φάρμακα, ούτε ρούχα, αλλά ακόμα και όταν κάποιος είναι άρρωστος αυτός που θα κρίνει αν θα μπορέσει να δει γιατρό είναι οι ίδιοι οι μπάτσοι, οι οποίοι πάντα το καθυστερούν ή και αδιαφορούν τελείως. Οι μετανάστες δε μπορούν να επικοινωνήσουν με τις οικογένειες τους αφού τους απαγορεύεται να έχουν τηλέφωνα ενώ τα επισκεπτήρια διαρκούν ελάχιστο χρόνο και αυτό επαφίεται κάθε φορά στους εκάστοτε μπάτσους. Οι μεταγωγές είναι συχνό φαινόμενο, και πάγια μορφή τιμωρίας δυσκολεύοντας έτσι ακόμα περισσότερο την επικοινωνία με τους δικούς μας ανθρώπους. Οι αστυνομικοί μπαίνουν όποτε θέλουν στα κελιά και χτυπούν τον κόσμο. Μας συμπεριφέρονται σαν αντικείμενα, σα να μην είμαστε άνθρωποι. Και όταν μετά από ένα 18μηνο ή και παραπάνω μας αφήνουν, αν δε μας έχουν απελάσει στο μεταξύ, βγαίνουμε έξω με ένα χαρτί που λέει ότι πρέπει να εγκαταλείψουμε τη χώρα. Και όλα αυτά, μόνο και μόνο επειδή είμαστε μετανάστες».
Δεν είναι μόνο αυτά όμως. Είναι και όλα εκείνα που συνέβαιναν και συνεχίζουν να συμβαίνουν καθημερινά ακόμα κι αν δεν έχεις καταλήξει σε κάποιο κέντρο κράτησης, ακόμα κι αν έχεις χαρτιά. Είναι το 2ωρο ή και ολόκληρη η νύχτα που θα αναγκαστείς να περάσεις στο αλλοδαπών όταν ο μπάτσος που είδε τα χαρτιά σου θέλει να σιγουρευτεί ότι όντως είσαι εσύ. Είναι οι γνωστοί φασίστες αστυνομικοί που παραμένουν στην αστυνομία χωρίς να τους ελέγχει κανείς. Είναι οι νόμοι που επιτρέπουν στους μπάτσους να σε συλλάβουν έχεις δεν έχεις χαρτιά βαφτίζοντάς σε ‘κίνδυνο για τη δημόσια τάξη και ασφάλεια’. Είναι η κατάσταση στα τραίνα και στα λεωφορεία, όταν οι περισσότεροι δεν κάθονται στη θέση δίπλα σου, όταν ανταλλάζουν ματιές μεταξύ τους, όταν σε κοιτάνε και ξέρεις ότι θα προτιμούσαν να κατέβεις. Είναι η συμπεριφορά των μπάτσων στους ελέγχους που δεν τους φτάνει να δουν τα χαρτιά, θέλουν να σε εξευτελίσουν, να σου δείξουν ότι δεν είσαι τίποτα, όταν σε ρωτάνε ξανά και ξανά από πού είσαι, γιατί δεν γυρίζεις πίσω, τι κάνεις εσύ εδώ, όταν αφού δουν τα χαρτιά, τα πετάνε κάτω και σου λένε μάζεφτα. Είναι όλα αυτά που σε κάνουν να σκέφτεσαι «γιατί δε γυρνάω πίσω; Ακόμα κι εγώ αναρωτιέμαι συχνά. Γιατί να μένω σε μια χώρα που με βλέπουν σα ξένο, σαν απειλή, σαν κάποιον που ευθύνεται για ό,τι κακό συμβαίνει στη ζωή τους. Γιατί μέρα παραμέρα ξαναμαθαίνεις ότι δεν ανήκεις εδώ».
Εδώ όμως είναι και εκείνοι και εκείνες που δε φοβούνται, που ξεπερνούν μαζί, στηρίζοντας ο ένας την άλλη τους φόβους τους και αγωνίζονται ενάντια στην καθημερινή καταπίεση. Είναι όσοι συμμετείχαν σε εξεγέρσεις και απεργίες πείνας στα στρατόπεδα κράτησης. Είναι οι μετανάστες που εξεγέρθηκαν στο στρατόπεδο κράτησης της Αμυγδαλέζας τον Αύγουστο του 2013 ενάντια στις άθλιες συνθήκες, την απουσία ιατρικής περίθαλψης και την παράταση του χρόνου κράτησης. Είναι οι ίδιοι μετανάστες που με την υποστήριξη αλληλέγγυων ντόπιων κατάφεραν να αθωωθούν στη δίκη τους ένα χρόνο μετά την εξέγερση. Είναι οι μετανάστες που εργάζονταν στα χωράφια της Σκάλας Λακωνίας και της Μανωλάδας, στο εργοστάσιο ανακύκλωσης στον Ασπρόπυργο και στα ψαράδικα της Νέας Μηχανιώνας και ενώθηκαν όλοι μαζί για να απεργήσουν ενάντια στα άθλια μεροκάματα και τις συνεχείς ρατσιστικές επιθέσεις της αστυνομίας. Είναι οι μετανάστες στην Ερμού και την Ασοεε που δίπλα δίπλα με αλληλέγγυους ντόπιους αντιστάθηκαν ξανά και ξανά στις επιθέσεις αστυνομίας και φασιστών για να υπερασπιστούν το να μπορείς να βγάζεις τα προς ζην πουλώντας πράγματα στο δρόμο.
Αυτούς τους αγώνες αλλά και άλλους μικρούς, καθημερινούς που δίνει ο καθένας κι η καθεμία μόνος του/μόνη της μαζί και με τις απλές χειρονομίες αλληλεγγύης από ντόπιους, τους θυμόμαστε γιατί μας δίνουν δύναμη για το μέλλον. Δύναμη για να δούμε ότι έχει έρθει η στιγμή να κοιτάξουμε πέρα από το φόβο και να αγωνιστούμε για μία ζωή με αξιοπρέπεια. Να φωνάξουμε χαρτιά για όλους-ες από το πρώτο δευτερόλεπτο και χωρίς προϋποθέσεις, να διεκδικήσουμε να κλείσει και το τελευταίο στρατόπεδο κράτησης ή φιλοξενίας μεταναστών, να κατακτήσουμε μία καθημερινότητα χωρίς ρατσισμό και συνεχείς εξευτελισμούς από την αστυνομία.
ΣΠΑΜΕ ΤΟ ΦΟΒΟ
ΒΓΑΙΝΟΥΜΕ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ

συνέλευση μεταναστών & αλληλέγγυων ασοεε

{gallery alignment=left-float}afiseslarge/allwn/afisa-immigrants-asoee-bangla-ordu-web.jpg{/gallery}
{gallery alignment=left-float}afiseslarge/allwn/afisa-immigrants-asoee-franc-arab.jpg{/gallery}

css.php